Türk Mitolojisinde Tanrılar ve İlahi Varlıklar

Türk mitolojisinin en yüce varlığıdır. Göğü, kaderi ve evrensel düzeni temsil eder. Kağanlara yönetme yetkisini veren “kut” kavramı Tengri ile ilişkilidir.

İyiliğin, aydınlığın ve yaratımın tanrısıdır. Gök katlarında yaşar, insanlara bilgi ve düzen getiren ilahi güç olarak kabul edilir.

Bazı anlatılarda evrenin yaratılışından önce var olan ilksel tanrıdır. Karanlık, belirsizlik ve kozmik başlangıçla ilişkilendirilir.

Doğurganlığın, çocukların ve anneliğin koruyucusudur. Aileyi, soyu ve devletin devamını gözettiğine inanılır.

Kışın ve soğuğun kişileşmiş hâlidir. Doğanın sert yüzünü temsil eder; aynı zamanda insanı sınayan ve olgunlaştıran bir figürdür.

Güneşi temsil eden dişi ilahi varlıktır. Işık, yaşam ve bereketle ilişkilendirilir.

Ayı ve gece döngülerini temsil eder. Zamanın akışı ve kozmik ritimle bağlantılıdır.

Dağların, nehirlerin, göllerin ve toprağın koruyucu ruhlarıdır. Doğayla uyumlu yaşam anlayışının merkezinde yer alırlar.

Bilgelik, akıl ve doğru kararların tanrısıdır. Okçuluk, isabet ve stratejiyle sembolleştirilir.

Yeraltı dünyasının hâkimi ve kötülüğün tanrısıdır. Ölüm, hastalık ve kaosla ilişkilendirilir; aynı zamanda düzenin karşıt kutbunu temsil eder.